Groots zijn door klein te blijven: het verhaal van Van Paridon

Fiep gaat in gesprek met Floris over de jaren 2019 tot 2026: van de overname van het containerbedrijf tot de geboorte van What a Waste. Over corona, vallen en opstaan, de klant voorop, en waarom hij gelooft dat we hier sterker uitkomen.

Even voorstellen, want ik ben hier eigenlijk een beetje ingerold. Ik ben Fiep en begon ooit als de buurvrouw op kantoor aan de Kaap Hoorndreef. Ik werd gevraagd als marketingspecialist en ben daarna gewoon blijven hangen. Inmiddels loop ik net zo goed rond op producties en evenementen als dat ik met het team meedenk over de koers van het bedrijf. Lekker van dichtbij dus, en dat maakt dit gesprek ook zo leuk om te doen.

Sommige verhalen vertel je het liefst gewoon eerlijk. Ik ging zitten met Floris en blikte met hem terug op zijn eerste jaren als ondernemer, vanaf 2019, het jaar waarin Paul het containerbedrijf en de milieustraat verkocht. Het werden jaren van bouwen, afbreken en opnieuw bouwen. En ondanks een lastigere evenementenmarkt is het vooral een verhaal vol positiviteit.

Je hebt bouwkunde gestudeerd in Delft en wilde architect worden. Hoe ben je dan toch in het afval terechtgekomen?

Ik heb bouwkunde gedaan aan de TU Delft en wilde architect worden. Wat me daarin altijd trok, is de vraag: hoe maak je van niets iets? Bouwen, verbeteren en dan blijven verbeteren. Ik ben daarbij altijd super visueel ingesteld: bij alles wat ik oppak denk ik meteen hoe gaat dat er straks uitzien, en wat heb ik eraan? Dat visuele, praktische denken uit de bouwkunde neem ik overal in mee, of het nu om een terreininrichting gaat of om een scherm in ons eigen systeem. Eerlijk gezegd wilde ik nooit in het familiebedrijf werken. Ik ben er ingerold via een zaterdagbaantje op de weegbrug, want daar begon bij ons iedereen. Het was containers schilderen in de werkplaats, of binnen op de weegbrug en de administratie. Zo heb ik het bedrijf van binnenuit leren kennen. Als een collega met verlof was, nam ik zijn taken over. Ik ontdekte de charme van een familiebedrijf, en ben eigenlijk nooit meer weggegaan. Dat familiegevoel zit er trouwens al van jongs af aan in. Vroeger begon het allemaal met ons kantoor aan huis, aan de Ceintuurbaan in Bussum, waar oma Corrie en tante Lida de administratie deden. Zo dichtbij was het toen.

Je hebt sindsdien in heel veel verschillende rollen gewerkt. Wat is de rode draad?

Van applicaties onderhouden en systeembeheer tot marketing, klantprocessen, inkoop en verkoop en samenwerkingen. Maar altijd vanuit een hele operationele rol, dicht op de uitvoering, nooit vanachter een bureau. Op papier alle kanten op, maar het doel was altijd hetzelfde: structuur brengen, focus aanbrengen en ruis weghalen. Want als je de ruis weghaalt, word je beter in je echte kerntaak, en dat is klanten ontzorgen. Dat architectenhoofd heb ik daarbij nooit uitgezet: ik kijk naar hoe iets in elkaar zit en hoe het beter kan.

In 2019 verkocht Paul het containerbedrijf en de milieustraat. Voor jou begon toen een nieuwe fase.

Klopt, en die overname kwam eigenlijk voort uit iets wat in onze hele branche speelt: je moet steeds groter worden om nog mee te kunnen doen. Dat is een race die mijn vader op een gegeven moment niet meer wilde lopen. Ik werd gevraagd om mee te gaan in de overname naar een grote landelijke afvalgroep, en heb daar meerdere jaren gewerkt en de implementatie van ons bedrijf binnen de verschillende bedrijven van de groep begeleid. Een groeibedrijf met een sterke visie. Het was een enorm inspirerend avontuur, waar ik ontzettend veel heb geleerd. Maar na een paar jaar merkte ik dat een grote, gestandaardiseerde organisatie gewoon minder bij me past. Ik krijg juist energie van maatwerk en meedenken met de klant, van een nee een ja maken en in oplossingen blijven denken. Dat zit zo in het DNA van Van Paridon, met de klant en de operatie voorop, en daar wilde ik weer naartoe.

Wat heeft die periode bij een ander je gebracht?

Heel veel. In een familiebedrijf krijg je vaak het advies om ook eens een periode buiten de deur te werken, een kijkje in andermans keuken te nemen. Vroeger vond ik dat eerlijk gezegd maar onzin, ik dacht: ik ken ons vak toch? Maar het is misschien wel het beste wat ik heb gedaan. Ik heb bij veel verschillende afvalverwerkers gewerkt en overal weer iets nieuws geleerd: hoe anderen het aanpakken, wat wel en niet werkt, en waar juist onze eigen kracht ligt. Met die bagage kwam ik heel anders terug.

Ondertussen was Van Paridon Eventservices net begonnen, en toen kwam corona.

In 2019 waren mijn vader en ik gestart met Van Paridon Eventservices. We hadden net geïnvesteerd in eigen vrachtwagens en materialen en een kantoorpand, en een deel van ons oude team behouden om in het evenementenbedrijf te gaan werken. En toen werden wij, en de hele wereld, in 2020 door corona overvallen. In één week tijd zagen we onze complete jaaragenda verdampen. Terug naar de tekentafel. Om bezig te blijven hebben we Snelontruiming.nl overgenomen. Bij een ontruiming heb je tenslotte ook een vracht- of bakwagen nodig, handige handen, en er komt een stuk afvalverwerking en circulariteit bij kijken. Het paste.

Die stap heeft jullie door de coronatijd geholpen.

Mede door de ontruimingen zijn we de coronatijd redelijk doorgekomen. We hebben Snelontruiming, ooit een eenmanszaak, uitgebouwd tot een betrouwbare en sterke speler. En toen evenementen weer mochten, binnen de covidregels, kwam de echte boost. Onze evenemententak groeide keihard, ons team groeide mee en we konden de grootste projecten draaien. Op een gegeven moment ging het zelfs zo hard dat we het bijna niet meer konden bijbenen. Het bedrijf moest maar groter en groter worden, terwijl wij juist schaalbaar en projectmatig wilden blijven. Groot worden om het groot worden heeft ons nooit getrokken.

Toch besloten jullie in 2023 om helemaal opnieuw te beginnen.

De coronatijd had veel financiële uitdagingen met zich meegebracht. En eerlijk is eerlijk: de hele evenementenmarkt was keihard geraakt. Veel van onze klanten wankelden, en daardoor wankelden wij mee. Dat overkwam de hele sector, niet alleen ons. Maar juist op zo'n moment kun je twee dingen doen: afwachten, of zelf het heft in handen nemen. Wij hebben de knoop doorgehakt en zijn helemaal opnieuw begonnen. Dat was de geboorte van What a Waste, met een andere positionering en een scherpere visie. Geen noodgreep, maar een bewuste keuze om terug te gaan naar waar we in geloven. En achteraf ben ik blij dat we die stap hebben durven zetten.

Wat is die visie precies?

Transparant zijn over afval. Doen wat je zegt en zeggen wat je doet. Dat zit al sinds het begin in onze cultuur verweven. Veel partijen op de afvalmarkt zijn dat niet: consumenten hebben vaak geen idee wat er met hun afval gebeurt. Wij willen een digitaal bedrijf zijn dat laat zien waaróm je iets doet en dat met cijfers in de hand blijft verbeteren. Grote afvalverwerkers maken die omslag al, maar voor een heel klein bedrijf is dat kostbaar. We liepen er altijd tegenaan dat we veel uiteenlopende activiteiten hebben, en dat het lastig is om je digitale proces zo te structureren dat het voor alles werkt. Echt maatwerk is er bijna niet meer, of het is heel duur.

En dus zijn jullie zelf gaan bouwen.

Inmiddels bouwen we met een kleine projectgroep onze eigen software: Jakob, Jessie, Fiep, de andere Floris en ikzelf. Geen logge trajecten met externe consultants die het allemaal beter weten, maar zelf in huis, met vallen en opstaan, precies zoals we het eigenlijk altijd al doen. We gooiden alle ruis overboord en bouwden door op ons beste systeem, Rentman. Dat is van origine ons systeem voor evenementenverhuur en personeelsplanning, supersterk in de kern maar geen afvaloplossing: voor onze afvalwereld ontbraken er functionaliteiten. Daar bovenop bouwden we het ELS-ecosysteem. ELS staat voor Every Logistic Solution, ooit bedoeld als werknaam, maar het is gewoon blijven hangen. Inmiddels is iedereen gek op Els, bijna alsof ze een collega is. Zo houden we zelf de regie, in plaats van dat een systeem bepaalt hoe wij werken.

Jullie zijn behoorlijk digitaal en datagedreven. Waar blijft de klant in dat verhaal?

Een systeem is nooit het doel, het is het middel. Het doel is de klant echt ontzorgen. Daarom noemen we klanten bewust partners: je groeit alleen samen als je samen leert. Ons echte doel is afvalreductie en een vlekkeloze schoonmaak, en dat maak je nooit waar als je elkaar alleen op de laagste prijs beconcurreert, dan verandert er elk jaar niets. Daarom begint het bij inzicht in je cijfers: we draaien een productie en kijken het jaar erop samen waar de afvalimpact zat en hoe die omlaag kan. Zo bouw je editie na editie aan een beter en schoner resultaat. En eerlijk, soms duren dingen bij ons gewoon echt lang, ook richting de klant, en dat is frustrerend. We bouwen veel zelf en met een klein team, dus niet alles gaat zo snel als we willen. Juist daarom zijn we blij met partners waar ruimte is voor gezamenlijke ontwikkeling.

Evenementen zijn vaak in het weekend, en jullie zijn een klein team. Hoe houd je het hoofd koel?

Onze evenementen draaien vaak in het weekend, terwijl de containers en de rest doordeweeks doorlopen. Dan moet je er staan, ook als de week al vol was, en zorgen dat een productie van opbouw tot afbouw strak loopt. Op bereikbaarheid en betrouwbaarheid word je afgerekend. In een klein team draagt iedereen veel verantwoordelijkheid: dat is onze kracht, korte lijnen en snel schakelen, maar ook kwetsbaar, want als iemand wegvalt voel je dat meteen. Daarom zijn focus en rust zo belangrijk: een heldere richting en verantwoordelijkheid laag beleggen met vertrouwen. Zo draait juist een klein team grote, kwalitatieve producties.

De evenementenmarkt is intussen wel veranderd.

De markt is verhard. Er is concurrentie weggevallen en er is nieuwe bijgekomen, en samenwerkingen vallen weg. We zijn door corona een deel van onze grootste klanten en een deel van onze marktpositie kwijtgeraakt. Dat is eerlijk, en daar doe ik niet geheimzinnig over. Maar het doel is nu om er sterker uit te komen. Met onze eigen systemen zijn we veel meer in controle. We kunnen de regie houden, onze klanten echt ontzorgen en hebben weer ruimte om mee te denken en proactief met projecten bezig te zijn.

En minstens zo belangrijk: we vinden ook weer nieuwe partners. Op de samenwerking met CampSolutions ben ik echt trots. Daar doen we de beddenopmaak voor hun hele festivalportfolio, van Pinkpop tot Lowlands: de bedden van hun Popup Glampings. In 2025 hebben we er zo'n 19.000 opgemaakt, en na afloop van het festival ook weer afgehaald. Als je me dat een paar jaar geleden had gevraagd, had ik het nooit bedacht.

Een project dat me om dezelfde reden is bijgebleven: de milieustraat die we hebben ingericht voor de verbouwing van DHL in Utrecht. Op zo'n bouwlocatie komt van alles tegelijk vrij, en dan is het de kunst om de inzameling zo neer te zetten dat scheiden vanzelf de makkelijkste route wordt. Dat is precies waar onze twee werelden samenkomen: de logistiek van de containers en het meedenken over hoe mensen op de vloer er echt mee werken.

En jullie verbreden nu ook weer, toch?

Klopt, en dat voelt een beetje als thuiskomen. Waar we na 2019 alleen nog de evenementen deden, bieden we nu weer zelf containers en rolcontainers aan, en niet meer alleen voor festivals. Bedrijven, bouw, particulieren: we regelen de inzameling weer breed. En we hoeven daarbij niet alles zelf te doen: een deel draait op het sterke netwerk van betrouwbare partners dat we in de loop der jaren hebben opgebouwd. Zelf doen waar we goed in zijn en de rest slim uitbesteden, dat houdt ons wendbaar. Precies daarom hebben we het merk Van Paridon ook weer springlevend gemaakt. Containers en vrachtwagens zitten ons nou eenmaal in het bloed, al vijf generaties, dat laat je niet zomaar los. We doen het wel op onze eigen, moderne manier: met eigen systemen, transparante cijfers en de circulaire route voorop.

Er zit ook een heel nuchtere reden achter. Als evenementenbedrijf werk je met seizoenen: je moet je omzet tussen april en september verdienen, en de rest van het jaar is het een stuk stiller. Dat is een kwetsbare manier van ondernemen, dat hebben we tijdens corona wel gemerkt. Belangrijker nog: we willen een relevante afvalregisseur zijn, en dat ben je niet als je maar een paar maanden per jaar meedraait. Daarom helpen we nu ook projectomgevingen buiten de evenementenwereld met hun afvalbeheer, zoals bouwlocaties en verbouwingen. Andere omgeving, zelfde vraagstuk: hoe zorg je dat afval gescheiden wordt en dat de logistiek klopt.

Als eigenaar ben je inmiddels ook echt het commerciële gezicht van het bedrijf. Hoe bevalt dat?

Heel goed, en het is een rol waar ik langzaam in ben gegroeid. Waar ik eerst vooral met de achterkant van de operatie bezig was, met processen en systemen, ben ik nu ook aan de voorkant betrokken. Ik zit veel vaker aan tafel bij klanten en op locatie bij producties, en doe de gesprekken zelf, van de eerste kennismaking tot de offerte. Dat is bewust: als de eigenaar zelf aan tafel zit, kun je meteen knopen doorhakken.

Het grote voordeel is dat degene die het verkoopt ook precies weet hoe het in de operatie werkt. Ik heb zelf op de weegbrug gestaan en op terreinen gelopen, dus ik beloof niets wat we niet waar kunnen maken. Dat scheelt gedoe achteraf. En ik ben liever eerlijk over wat wel en niet kan, ook als dat betekent dat ik een keer nee zeg of doorverwijs naar iemand anders.

Wat maakt zo'n gesprek voor jou geslaagd?

Als we samen iets bedenken waar de klant niet zelf op was gekomen. Dat is voor mij het leukste deel van het werk: meedenken en van een nee een ja maken. Ik verkoop liever een goed plan dan een scherpe prijs. Een offerte die alleen op prijs wint, verlies je een jaar later weer op prijs. Zit je samen in een traject waarin je elk jaar de afvalimpact verder omlaag brengt, dan bouw je iets wat blijft. Daarom investeer ik ook veel tijd in het netwerk en in gewoon aanwezig zijn op producties. De meeste mooie opdrachten komen bij ons niet uit een aanbesteding, maar uit een gesprek.

Je hebt het veel over teruggaan naar de kern. Wie hielp daarbij?

Ik ben heel blij dat Tom zich bij What a Waste aansloot, dat was echt een goede match. We hebben namelijk een flinke ommezwaai gemaakt. Waar we vroeger onze logistiek helemaal zelf deden, hebben we die teruggebracht tot alleen nog het echte maatwerk. De rest hebben we ondergebracht bij ons zusterbedrijf Van Dalen en bij een partnernetwerk van stuk voor stuk betrouwbare bedrijven. Tom zijn rol is om die logistiek goed in te vullen. Daardoor konden wij terug naar onze kern: de klant, de afvalregie en de schoonmaak. En persoonlijk heeft Tom mij enorm geholpen om me verder te ontwikkelen. Dat soort mensen om je heen hebben, die je aanvullen en scherp houden, maakt echt het verschil.

Je hebt jarenlang met je vader Paul samengewerkt. Hoe was dat?

Samenwerken met je vader in een familiebedrijf is bijzonder, maar niet altijd makkelijk. We botsten af en toe, juist omdat we allebei gedreven zijn en het beste met de zaak voorhebben. Het mooie is dat we elkaar aanvullen: Paul heeft de jarenlange ervaring en het gevoel voor het vak en de operatie, ik breng structuur, systemen en vernieuwing. Uiteindelijk draait het om vertrouwen en balans vinden: elkaar de ruimte geven om te doen waar je goed in bent, en accepteren dat de ander sommige dingen anders aanpakt. Inmiddels heeft hij een stapje terug gedaan en zit hij meer op de achtergrond, al springt hij nog geregeld bij als freelance chauffeur. Zo blijft hij toch dicht bij het werk waar het ooit allemaal mee begon.

Je hebt een aanstekelijk, bijna ADHD-achtig enthousiasme en gaat graag snel. Is dat ook een valkuil?

Zeker. Ik zit vol ideeën en wil overal meteen mee vooruit. Dat brengt veel energie, maar soms ga ik te hard. Dan raast de organisatie zo snel dat het team eigenlijk geen idee meer heeft waar we als bedrijf naartoe willen. Ik heb geleerd dat je soms een stap terug moet doen om er daarna weer twee vooruit te kunnen maken. Even inhouden, de richting scherpstellen en iedereen weer meenemen. Juist daarom zijn focus en rust zo belangrijk: niet als rem op dat enthousiasme, maar als manier om met z'n allen dezelfde kant op te blijven bouwen.

Even iets luchtigers: wat drijft je buiten het werk?

Haha, waar zal ik beginnen. Ik heb een nogal gekke obsessie met Scandinavië, zo erg dat ik zelfs Zweeds en Deens spreek. Ik zie mezelf er misschien op een dag nog wel eens wonen, ergens aan de westkust. En ik kan enorm genieten van lekker koken met mijn beste vrienden, dat is echt mijn manier om te ontspannen.

En je gekheid voor Volvo? Je hebt volgens mij altijd Volvo's gehad, en ik zie zelfs jullie Volvo-vrachtwagens rondrijden.

Haha, betrapt. Dat klopt wel ja. Zowel privé als in onze vrachtwagens: het liefst Volvo. En dat Volvo óók gewoon Zweeds is, tja, dat zal geen toeval zijn. En rood-wit natuurlijk, dat moet bij ons in de familie overal terugkomen. Dat komt mooi uit, want dat zit al sinds 1925 in ons DNA ;-).

Waar sta je nu, als je vooruitkijkt?

Positief. We hebben de moeilijke jaren gebruikt om terug te gaan naar de kern en te bouwen aan iets waar we echt in geloven. We hebben geleerd kritisch te zijn en fouten toe te geven, want daar begint verbeteren, en tegelijk open te blijven staan voor ideeën. Ons credo is eigenlijk: groots zijn door klein te blijven. We hoeven niet de grootste te worden, we willen de beste zijn in wat we doen. Juist door klein, wendbaar en scherp te blijven, kunnen we dichtbij de klant staan, meedenken en toch grote, kwalitatieve producties draaien. Dat is geen tussenstap naar groot worden, dat is bewust onze koers.

De evenementenmarkt is uitdagender geworden, maar we hebben eigen systemen, een scherpe koers en mensen die weten waar we naartoe willen. Makkelijk wordt het niet, en eerlijk: het zal nog vaak lastig zijn en met vallen en opstaan gaan. Maar zo hebben we het altijd gedaan, en juist dat geeft me het vertrouwen dat we hier sterker uitkomen. Gewoon doen wat we zeggen, en zeggen wat we doen. Daar draait het om.

Hej då! (Zweeds voor tot ziens ;-)